Saturday night alone

Ik kom net uit Breda. Ik ging op bezoek bij vriendin 1 die onlangs is bevallen van haar tweede kindje. Daarna spreek ik in een cafeetje af met vriendin 2, die ook in Brabant woont en moeder is van drie kids.

A cat looking at a window

Het voelt altijd goed om in Breda te zijn, ik heb een jaar van mijn studententijd hier doorgebracht. Keigezellig, zoals de Brabanders dat zeggen. Met vriendin 2 bespreek ik het ‘proces’ waar ik nu in zit, blijkbaar zitten we op dezelfde golflengte. Zij bezoekt al een jaar een coach die haar helpt dichterbij zichzelf te komen en sneller keuzes maken. Ik vertel haar dat ik afgelopen zaterdag heel suf thuis achter de laptop heb doorgebracht. Op zo’n moment gaan er allerlei gedachten door mijn hoofd en een stemmetje die zegt:

‘je bent single, jong, ga er lekker op uit’.

Die avond sla ik het aanbod van een vriendin af om met haar vrienden naar Den Haag te gaan. Afgelopen zeven dagen lag ik ziek thuis, was geveld door een zware griep. Het was letterlijk alsof mijn lichaam zei: doe het rustig aan. Diezelfde zaterdagavond had ik geen zin om de kou in te gaan. Pas later realiseer ik me dan dat ik steeds meer voor mezelf kies en niet zozeer de sociale verplichtingen, die achteraf leuk kunnen zijn, maar soms juist meer energie kosten dan ze geven. Maar goed, op zo’n zaterdagavond denk ik dat ik de enige ben die thuis saai op de bank zit. En alle gesettelde mensen met of zonder kids het ooh zo leuk hebben, met kerstboom en open haard op een bank naar een film zitten te kijken.


De volgende dag sta ik vroeg op, want ik heb mijn zusje beloofd mee te helpen in een concept store in Den Haag. In de auto bespreken we hoe ons weekend was. Ook zij worstelt met sommige punten in haar leven. Ze is sinds een jaartje moeder, onlangs begonnen met werk en ze geeft aan het gevoel hebben dat alles om het kind draait. In het huis kan ze geen momentje voor zichzelf vinden, of het nou aan het krappe huis of haar ligt…tja wie zal het zeggen. Als ik haar vraag wat ze zaterdag heeft gedaan? Haar man was aan het werk, zij ging nadat ze haar dochtertje in bed had gelegd ook slapen. Tja het gezegde klopt, het gras is altijd groener bij de buren, of tenminste dat denken we alleen maar… Die avond kom ik thuis en schenk voor mezelf een glas rode wijn in, dekentje erbij en ik geniet er werkelijk van.

 

7F9B9529.jpg

Hi, thanks for stopping by!

Wat leuk dat je op mijn blog komt kijken! Ik ben Ana, een millennial child, geboren in ´85. In deze blog neem ik je mee in mijn leven, de leuke en spannende momenten, maar ook de minder leuke kanten. Hopelijk kan ik jou inspireren jouw mooiste leven te leiden, volgens jouw interne kompas. 

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!

  • Instagram