Identiteit

Identiteit, ik vond het altijd een ingewikkeld woord. Niet alleen om op te schrijven, vaak schreef ik het te snel en stond er identitiet. Daar krijg je hele andere associaties mee.

sea waves GIF

Sinds jongs af aan heeft het woord mij gefascineerd. Op mijn 34ste dacht ik eigenlijk dat de topic ´identiteit´ allang afgesloten was. Dit was iets van vroeger waar ik als jong meisje met mijn Bosnische achtergrond, opgroeiend in een klein plaatsje in Zeeland, soms mee worstelde. Maar nu eenmaal geaard in Rotterdam, zou het niet meer aan orde komen. Ik had het mis. De laatste tijd denk ik meer dan ooit over waar ik mij op het moment bevind, patronen die terugkeren en die ik wil doorbreken, maar ook wat ik wil met mijn leven. En of dat leven zich afspeelt in Rotterdam, ergens elders in Nederland of toch weer terug naar mijn roots.


Op een zaterdagavond, na een leuk avondje stappen zit ik in de auto met mijn zus en zwager. Het zien van een bekende stand-up comedian uit voormalig Joegoslavië doet wat gesprekstof bij ons opwaaien. De herkenbare zwarte humor, brengt ons terug naar een land waar iedereen vredig met elkaar leefde, een nostalgisch gevoel maar het roept ook veel vragen op. Wij realiseren ons dat wij de generatie zijn die nog deze grapjes begrijpt, wij zijn tenslotte geboren in een ander land en hebben ondanks onze jonge leeftijd veel meegekregen van deze cultuur. Mijn zus die getrouwd is met een Bosnische partner, geeft terecht aan dat haar zoon, die inmiddels 9 jaar is, niets van deze grappen zou snappen en het ook niet grappig zou vinden. Zijn opvoeding vindt plaats in Nederland, zijn Nederlands is accentloos en hij zal waarschijnlijk niet dezelfde identiteit issues ervaren zoals wij.


Ondanks dat wij de generatie zijn die uitermate goed is geïntegreerd en dan bedoel ik niet alleen een goede opleiding, baan, maar ook het sociale aspect, verlang ik meer dan ooit naar iets wat met Balkan te maken heeft. Ik weet niet of dit met zelfinzicht te maken heeft, maar lange tijd heb ik gedacht voor altijd in Nederland te blijven wonen. Als ik de vraag kreeg of ik ooit zou willen terugkeren, reageerde ik bijna op automatische piloot; 'nee mijn leven is hier en hier heb ik alles opgebouwd'. Verder niet afvragend of het wel helemaal klopt. Mijn ouders daarentegen, hebben sinds onze komst in Nederland altijd geroepen ‘ooit keren we terug’. Dit ‘ooit’ duurde 25 jaar, het bleef een idee die die zich uiteindelijk ontpopte tot een doel die werkelijkheid werd. Ik ben blij dat ze na al die jaren deze moeilijke beslissing hebben genomen en een nieuw leven zijn begonnen in Kroatië. Omdat ik nooit zulke concrete plannen had, behalve een idee om half jaar stage lopen in Kroatië, vraag ik mij af waar dat gevoel opeens vandaan komt.


Begrijp me niet verkeerd, ik voel mij goed in Nederland, heb een fijn leven hier, natuurlijk heb ik af en toe mijn struggles, maar ben gewend aan hoe dingen hier lopen. Maar toch op avonden zoals zo’n zaterdagavond, voel ik me meer dan ooit verbonden met mijn afkomst en knaagt er een stemmetje van binnen waarom neem je niet de gok en ga je er (tijdelijk) wonen?


De volgende dag fiets ik in Rotterdam en kom ik de volgende quote tegen van Erasmus. Een mooie vind ik zelf en schrijf hem op, om mezelf aan te herinneren dat je dus overal thuis kan voelen.


‘Waar ik mij goed voel ben ik thuis’
 

Ik realiseer me ook dat je overal jezelf meeneemt, dus het is ook belangrijk dat je tevreden bent met je leven hier, het moet geen toevlucht zijn of iets dergelijks. Ik zie het dan ook als een verrijking van mijn identiteit.



 

7F9B9529.jpg

Hi, thanks for stopping by!

Wat leuk dat je op mijn blog komt kijken! Ik ben Ana, een millennial child, geboren in ´85. In deze blog neem ik je mee in mijn leven, de leuke en spannende momenten, maar ook de minder leuke kanten. Hopelijk kan ik jou inspireren jouw mooiste leven te leiden, volgens jouw interne kompas. 

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!

  • Instagram