Op bezoek bij de bedrijfsarts

Als je een paar weken thuis zit doordat je ‘overbelast’ bent, word je na een tijdje verzocht om een bezoekje te brengen aan de bedrijfsarts.

street corner

Begin oktober had ik mij ziekgemeld nadat ik terug kwam van een korte vakantie, een yoga retreat. Blijkbaar kwam alles wat ik die periode daarvoor had opgekropt tijdens de vakantie naar boven en naar werk gaan zag ik niet meer zitten.


Vlak na mijn ziekmelding werd ik gebeld door de Arbodienst om te vragen hoe het nou met mij gaat en er werd meteen een afspraak ingepland bij de bedrijfsarts. Omdat het in Rotterdam erg druk is, weet niet of dat nou zo positief is, kon mijn afspraak pas paar weken later ingepland worden. Ondertussen liep mijn contract begin december af en ik wist niet zo goed waarom ik nog moest komen. Maar goed, braaf kwam ik tien minuten eerder naar mijn afspraak. Die avond daarvoor had ik nog even gegoogeld hoe zo´n gesprek gaat en wat je dus allemaal wel en niet kan zeggen.

Een bedrijfsarts is niet je hartsvriendin stond er.

Met dat idee in mijn achterhoofd ging ik naar Rotterdam Alexander. Vond het best spannend. De bedrijfsarts kwam mij tien minuten over tijd ophalen. Een jonge arts die er op het eerste gezicht aardig uitzag.


Het gesprek duurde een uur. Ik was vooral aan het woord. Uit een soort zelfbeschermingsmechanisme vertelde ik niet meteen alles. Totdat de bedrijfsarts zei; 'je kunt alles vertellen, echt alles'. Nou dat hoefde hij niet twee keer te zeggen en de sluizen gingen open, de tranen stroomden over mijn wangen. Ik vertelde over afgelopen twee jaar. Dat ik in een soort overlevingsmodus naar werk ging en letterlijk het weekend nodig had om bij te komen. Het onveilige klimaat, angstcultuur en roddelen werd mij allemaal teveel. Ik hield mij letterlijk sterk en probeerde het van me af te zetten, maar tegelijkertijd kropte ik alles op.


Na een uur stond ik met rode ogen weer buiten. De bedrijfsarts gaf aan dat ik daar niet meer hoefde te werken en gaf me nog wat tips om er bovenop te komen. In de trein op weg naar huis voelde ik een opluchting. Het gevoel dat ik alles achter mij kan laten en dat het einde bijna in zicht is. De afgelopen periode merkte ik ook door het contact met werk dat ik er nog met een been in stond. Nu restte mij nog de laptop en werktelefoon in te leveren en bye bye. Wat december of het jaar 2020 mij gaat brengen weet ik nog niet. Normaliter ben ik het type die plannen maakt voor de toekomst en vooral daar veel mee bezig is. Nu niet, ik heb er alle vertrouwen in en leef vooral in het NU.


Zoals Eckhart Tolle zegt: Life is a dancer. And you are the dance!

 

7F9B9529.jpg

Hi, thanks for stopping by!

Wat leuk dat je op mijn blog komt kijken! Ik ben Ana, een millennial child, geboren in ´85. In deze blog neem ik je mee in mijn leven, de leuke en spannende momenten, maar ook de minder leuke kanten. Hopelijk kan ik jou inspireren jouw mooiste leven te leiden, volgens jouw interne kompas. 

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!

  • Instagram