Alleen op zomervakantie

Deze vakantie zou ik met mijn (nu inmiddels ex geworden) toenmalige vriend naar Kroatië gaan. Het zou een ietwat bekende vakantie worden, voor ons beiden geen vreemde bestemming.


Niet verkeerd op zich, maar ook niet heel spannend. Mijn ouders wonen sinds twee jaar in Kroatië, in een leuk stadje maar zo super toeristisch in de zomer. Om maar niet te beginnen over Ciovo, een eiland, waar de ouders van de ex wonen, verbonden met een brug (andere brug zijn ze al een paar jaar bezig om te maken, maar op zijn Dalmatinski alles ‘laganini’). Mega druk in de zomer, waardoor de charme van het stadje Trogir, vlak ernaast verloren gaat in de massatoerisme.


Maar goed, vlak voor de zomer change of plans en ik besloot toch mijn welverdiende vakantie door te laten gaan, met een kleine aanpassing (andere aankomst en vertrekdag dan ex). Nee daar wilde ik liever niet in dezelfde vliegtuig naast zitten. Nog emotioneel van de breuk en een paar kilo’s lichter stond ik op het vliegveld van Rotterdam. Korte toelichting; van stress val ik juist kilo’s af en niet zoals bij vele anderen, ik ga me niet volproppen met chocola maar ik ga juist minder eten. Voor de zomer niet verkeerd, want ik zag er beter en strakker uit dan ooit haha. Toch een voordeel van de break up.


Aangekomen op het vliegveld in Rotterdam, afgezet door zusterlief stond ik tussen families met kids en feestvierende vakantiegangers met grote hoeden en teenslippers. Ik besloot deze vakantie; ik ga rust nemen, genieten, mezelf weer herpakken en ik ga in mijn eentje naar Sarajevo. Stad waar ik geboren ben en waar ik nog steeds een ongelofelijke connectie mee heb.


Eenmaal aangekomen in Split, warme lucht die me tegemoet kwam en de drukte, stonden mijn lieve ouders me op te wachten. Met ietwat bezorgde blik in hun ogen, zich afvragend of het wel goed gaat met hun dochterlief. Ze zagen dat ik afgevallen was, dus voor mijn moeder ( die heel goed kan koken) de ultieme taak om haar dochter in een week tijd vet te mesten. In die week heb ik veel gezwommen, gelezen, gewandeld en mezelf eigenlijk vrij goed vermaakt. Ik ben samen met mijn moeder naar een concert van sevdah singer Bozo Vreco gegaan. Toeval of niet, Bozo is een opvallende verschijning die net de breuk met zijn vriend had doorstaan, de nummers die hij zong op een prachtige plek in Sibenik, tijdens een openluchtconcert waren mij op het lijf geschreven.


Ik had besloten om naar het Sarajevo Film Festival (SFF) te gaan, de plannen waren iets gewijzigd maar ik wilde nog steeds graag gaan. Geboren in Sarajevo, had ik nooit eerder SFF meegemaakt. Heel de stad transformeert tot een groot, internationaal happening met geweldige films. Ik liet mij niet weerhouden om naar Sarajevo te gaan en besloot in mijn eentje te gaan en voor de verandering in plaats van bij mijn oma te overnachten, in ons ouderlijk huis, naar een hostel te gaan. Voor mij een groot ding, omdat ik van luxe houd, vooral met vakanties.


Een reis van 12 uur lang Toen ik afgezet werd door ma en pa in Sibenik, begon het avontuur pas. Drukke dag op stationshal in Split, ik had net een bus net gemist. Blijkbaar ging ik ervan uit dat je in Kroatië voor een busreis niet moet reserveren. Dit bleek niet het geval te zijn, lief naar de rokende buschauffeur gelopen een paar telefoontjes verder, hij zou iets voor mij regelen. Gelukkig was ik niet de enige, dame naast me (ook Bosnische roots) met Mostar als eindhalte, en in Italië woont had hetzelfde. Schept meteen een band. We mochten van de buschauffeur plaats nemen, wel helemaal vooraan en als iemand ons iets zou vragen, moesten we zeggen dat we netjes hadden gereserveerd. Naast ons namen twee nonnen plaats, dus ik had er een goed en vredig gevoel bij. De reis kon beginnen.


Na een lange busreis van 12 uur met heel tussenstops en uitgebreide pauzes van de buschauffeurs. Laatste pauze (bijna aangekomen in Sarajevo) besloten de chauffeurs een korte rookpauze in te lassen. Een kwartiertje werd 45 minuten, toevallig stopten ze bij een restaurant waar niet 1 maar wel 10 lammetjes aan de spit aan het draaien waren om daar uitgebreid te eten.


Met vettige vingers, volle buiken en boze opmerkingen van de passagiers vertrokken we weer.

Uitgeput, moe, bezweet maar voldaan kwam ik rond 17 uur aan op het station van Sarajevo. Dit keer geen warme ontvangst van oma of andere familieleden met heerlijke gerechten zoals pita of een gespreid bedje. Nee, ik moest eerst op zoek naar mijn hostel. Gelukkig kwam ik een Nederlands stelletje tegen waar ik de taxi mee deelde. Hostel bevond zich meteen in hartje centrum, zijstraat naast de grote, bekende kathedraal. Dit was de eerste keer dat ik ‘alleen’ op vakantie was. Voor mijn werk reisde ik al veel en was dit gewend, maar toch voelde het spannend in mijn geboorteland.


 

7F9B9529.jpg

Hi, thanks for stopping by!

Wat leuk dat je op mijn blog komt kijken! Ik ben Ana, een millennial child, geboren in ´85. In deze blog neem ik je mee in mijn leven, de leuke en spannende momenten, maar ook de minder leuke kanten. Hopelijk kan ik jou inspireren jouw mooiste leven te leiden, volgens jouw interne kompas. 

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!

  • Instagram