2020; een jaar van uitersten

2020 begon goed, ik voelde me tien kilo lichter. Figuurlijk genomen, ik was weg bij mijn toxische baan als projectleider. Een baan die me alles behalve happy maakte.

Had het bijna 2 jaar volgehouden, zat echt tegen een burn-out aan, de beslissing werd voor mij genomen. Mijn contract werd niet verlengd. Ik weet nog het moment dat ik het hoorde, ik liep naar buiten en voelde me verward, boos maar ook bevrijd. Dat was ook het moment dat ik besloot nooit de beslissing bij een ander te leggen of iets uit te stellen. Doorgaan, ten koste van jezelf. Wilskracht of niet. Wat niet werkt, werkt niet.


Het jaar 2020 begon ik met het pimpen van mijn cv, LinkedIn en veel solliciteren in de zoektocht naar een baan die wel bij mij past. Wist ik veel, dat we een paar maanden later in een wereldwijde lockdown zouden komen, waar geen eind aan lijkt te komen.


Meteen aan het begin van de lockdown werd ik ziek, niet een beetje ziek, maar echt goed ziek. Twee weken lang hoestte ik de longen uit mijn lijf. Tot 04 uur ’s nachts lag ik te hoesten, heel Blijdorp kon mij horen. Eten werd voor de deur gebracht. Ik wist niet wat het was, maar vermoedde corona. Testen mocht toen niet, omdat ik niet onder de risicogroep viel. Nooit eerder heb ik mij zo belabberd, maar ook alleen gevoeld. Niemand mocht naar binnen en ik moest echt in mijn eentje op kracht zien te komen en mentaal sterk zijn. Op dat soort momenten wanneer je jezelf tegenkomt, leer je veel. Ook dat je meer aankan dan je denkt.


Herstel daarna ging goed, merkte dat ik in mei weer volledig hersteld was. Ik had weer energie en zin om mijn dansen op te pakken en online les te geven, dat ging goed totdat ik thuis mijn teen brak. Vraag me niet hoe, but shit happens! En weer was ik 2 maanden uit de roulatie. Snel lopen ging niet, dansen ging niet. Het was letterlijk alsof het universum zei; je moet nu vertragen.

2020 leek wel een testjaar; ziek zijn, scharrels die weer in je leven terugkomen, je passie niet kunnen uitoefenen. Shall I pass the test or not?

In 2020 ging ik veel minder daten, mijn prioriteit lag ergens anders. Wel kwam alle scharrels weer terug. Turkse muzikant, Spaanse kakker 1 en 2 (zie eerdere blogs). Allemaal zeiden ze een soort van hetzelfde. Zullen we bevriend blijven of binnenkort afspreken?


Met de Spaanse kakkers sprak ik af. Ik kon wel een verzetje gebruiken. Omdat we elkaar een tijdje niet hadden gezien, had ik afstand genomen, en keek nu anders naar deze mannen. De klik, fijne gesprekken en aantrekkingskracht was er nog steeds. Maar ik merkte dat ik hun verhalen minder interessant vond, op een of andere manier was ik de afgelopen jaar gegroeid, en had absoluut geen zin meer om hier mijn tijd en energie nog te investeren. Dat ging niet meteen, soms lang appen, erom heen draaien, meer koffietjes, ping pongen (en dan bedoel ik niet in bed) maar het lukte me! Corona of niet, ik had geen zin om weer seks te hebben met deze mannen, wat erg easy zou kunnen.


Dat was al een overwinning op zich. Ik liet het los en ging verder.


 

7F9B9529.jpg

Hi, thanks for stopping by!

Wat leuk dat je op mijn blog komt kijken! Ik ben Ana, een millennial child, geboren in ´85. In deze blog neem ik je mee in mijn leven, de leuke en spannende momenten, maar ook de minder leuke kanten. Hopelijk kan ik jou inspireren jouw mooiste leven te leiden, volgens jouw interne kompas. 

Let the posts
come to you.

Thanks for submitting!

  • Instagram